It Hurts
I held the baby and the baby stopped crying, looking up at me like I was the only person in the world that would make the crying stop.
I watched the baby walk for the first time and reminded myself the baby wasn't walking away from me, it was just doing what it had to.
I watched the baby, little yellow book bag and matching lunch sack in tow, go into the first day of school. Didn't need me to divert the day anymore.
I sat with the baby while reading. Didn't need me to read the hard words anymore.
I watched the baby leave for a first date. Just a school dance I told myself, no big deal.
I watched the baby graduate from high school. Cap and gown. So much learned and I didn't have a thing to do with it.
I took the baby to the first day of college. No longer under my roof.
I wept at the baby's wedding. Beginning of it's own family I told myself. This was how it's supposed to go. It hurt too much though... I cried....
* * *
The tears were real, the pain was real, but the baby wasn't real anymore. I felt the cold examination table under me. The nurse was patting my arm telling me it was all over. "Look on the bright side," she said, "No more sickness in the morning and that belly will go away in a few weeks."
I guess I really didn't want to go through all that pain anyway.
Translation on the next page
رنجها
وقتی بچه را بغل کردم دیگه گریه نکرد،طوری به من نگاه کرد مثل اینکه من تنها کسی بودم که می تونست جلوی گریه بچه ها را بگیره.
اولین بار که راه رفتن بچه را دیدم به خودم گفتم بچه نمی خواد منو تنها بذاره،همون کاری را میکنه که همه بچه ها میکنن.
بچه را دیدم،کیف زرد رنگشو دیدم و بقچه ناهار همرنگ کیفشو دیدم که داشتند روز اول به مدرسه میرفتند. دیگر برای گذراندن وقت به من نیازی نداشت.
هنگام درس خوندن بچه پیش او می نشستم.دیگر برای خوندن کلمات سخت به من نیازی نداشت.
بچه را دیدم که برای اولین قرار ملاقاتش از خونه بیرون میرفت.به خودم گفتم نگران نباش فقط یه جشن ساده، رقص در مدرسه است.
فارغ التحصیلی بچه را از دبیرستان دیدم با لباس فارغ التحصیلی.خیلی چیز یاد گرفته بود دیگه چیزی نداشتم که یادش بدم.
روز اول دانشگاه،خودم رساندمش تا روزهای باهم بودن تمام شه.
هنگام ازدواج بچه ام،اشک از چشمانم سرازیر شد.به خودم گفتم داره واسه خودش خانواده تشکیل میده.همون اتفاقی که باید می افتاد.با وجود اینکه برایم خیلی دردناک بود......گریستم......
اشکهام واقعی بودن،دردهام واقعی بودن اما بچه تصوری بیش نبود.سردی تخت بیمارستان را زیر خودم احساس کردم.پرستار با آرامی بازویم را گرفت و گفت نترس،تمام شد و خوش بین باش.دیگر صبحها حالت تهوع نخواهی داشت حتی تورم شکم هم در مدت چند هفته برطرف میشه.
آرزو میکردم که ای کاش این همه درد و رنج را تحمل نمیکردم.
مترجم : ك . خ
برچسبها: